Наверх

Каб памяталі: Саюз жанчын і Нацыянальны тэатр імя Якуба Коласа ладзяць у Віцебску сумесную акцыю

23 марта 2022

У год гістарычнай памяці Віцебскае аддзяленне грамадскай арганізацыі «Беларускі саюз жанчын» сумесна з Нацыянальным драматычным тэатрам імя Якуба Коласа праводзяць патрыятычную акцыю. Яна расцягнулася на некалькі месяцаў.

Актыўныя віцяблянкі на чале са старшынёй Віцебскай педагагічнай пярвічкі БСЖ Людмілай Галушкінай наведваюць спектаклі тэатра, якія так ці інакш звязаны з тэматыкай года гістарычнай памяці.

Першая пастаноўка, якую яны пабачылі – монаспектакль Зінаіды Гурбо «Незагойная рана». У яго аснове творы беларускіх аўтараў, прысвечаныя Вялікай айчыннай вайне. Са сцэны актрыса чытае апавяданні Васіля Быкава і Янкі Брыля, вершы Уладзіміра Караткевіча. Актрыса, у якой на вайне загінуў бацька, па-асабліваму ставіцца да абранай тэмы. І яе манументальны спектакль кранае да глыбіні душы.

Наступны сцэнічны твор – спектакль-канцэрт «Как я люблю глубину твоих ласковых глаз». Пад песні ваеннага часу, якія гучаць у выкананні артыстаў у суправаджэнні фартэпіяна і акардыёна, разгортваецца невыдуманая гісторыя кахання двух віцяблян – Уладзіміра Смерадзінскага і Валянціны Якаўлевіч.

Героі пазнаёміліся ў ваенным Сталінградзе. Там Уладзімір удзельнічаў у стварэнні ваеннага шпіталя. А карэнная віцяблянка Валянціна пасля заканчэння Сталінградскага медыцынскага інстытута прыбыла ў гэты шпіталь на працу ў якасці урача-ардынатара. Нягледзячы на 20-гадовую розніцу ва ўзросце яны пакахалі адзін другога. І настолькі моцна, што пранеслі пачуцце праз усю вайну.

Уладзімір і Валянціна здолелі выжыць, захаваць дачку Веру, якая нарадзілася ў 1944 годзе, а пасля перамогі прыехалі ў Віцебск. Іх лісты, якія яны пісалі адзін другому чатыры гады, гучаць у спектаклі гімнам каханню, якому не страшны ніякія перашкоды.

На першы погляд выбіваецца з гэтага шэрага спектакль «Несцерка» Віталя Вольскага, які грамадская арганізацыя таксама пажадала паглядзець у межах акцыі. Але гэта толькі на першы погляд. Лёс віцебскага «Несцеркі» цесна звязаны з Вялікай Айчыннай.

Спектакль паводле беларускага фальклору «нарадзіўся» у Карэліі. У час гастроляў, якія праходзілі ў Петразаводску, адбылася яго прэм’ера. Гэта быў 1941 год. Вестка аб пачатку вайны застала коласаўцаў далёка ад дома. Артысты выехалі ў Віцебск. Але эвакуяваць матэрыяльную частку было немагчыма, яна так і засталася б ў Карэліі, калі б не ўдзячныя глядачы. У Петразаводску даведаліся, што калектыў тэатра з Віцебска адпраўляецца ва Уральск. Тады петразаводскія чыгуначнікі, многія з якіх прысутнічалі на прэм’еры, выдзелілі для дэкарацый асобны вагон і накіравалі яго ў Казахстан. Туды, куды пераехала трупа. Спектакль дасюль з’яўляецца візітнай карткай тэатра імя Якуба Коласа.

Апошні спектакль цыкла – пастаноўка «Не пакідай мяне» па п’есе Аляксея Дударава. Аўтар чарговы раз узнімае тэму жанчыны на вайне. Вопыт беларусак, якія прайшлі праз Вялікую Айчынную спрабуюць прапусціць праз сябе, зразумець і спасцігнуць маладыя актрысы. Сведчаннем таго, што дзяўчаты адчулі атмасферу, у якой давялося жыць іх прататыпам, з’яўляецца трапяткое стаўленне да спектакля гледачоў усіх пакаленняў.

Перад кожным са спектакляў адбываецца невялікае мерапрыемства: гучаць уступныя словы, члены грамадскай арганізацыі чытаюць вершы, госці спяваюць песні. А ўзнагародай становяцца самаробныя анёлы, якіх Людміла Галушкіна дорыць усім як сімвал міра і спакою на зямлі.

Калектыў Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа знайшоў магчымасць падтрымаць ініцыятыву: члены Беларускага саюза жанчын на спектаклі, што праходзяць у межах сумеснай акцыі, маюць права набыць білет за 50% кошту.

Вікторыя Дашкевіч

Фота Наталлі Лавіцкай-Ярмолавай і з архіва тэатра

Лента новостей
Лента новостей
2 декабря 2022 1 декабря 2022 30 ноября 2022 29 ноября 2022
Все новости